شايد براي شما هم اين سؤال پيش آمده باشد كه چه تغيير مهمي در UML رخ داده است كه پس از UML 1.5، UML 2.0 عرضه شد؟ آيا اضافه شدن دياگرام‌هاي جديد (مثل Timing Diagram) يا بهبود دياگرام‌هاي موجود (مانند افزودن امكانات بيشتر به Sequence Diagram ) موجب اين ارتقاء قابل توجه شده است؟ حقيقت اين است كه آنچه كه موجب اين ارتقاء‌ نسخه قابل توجه از 1 به 2 شده است، فراتر از اين جزئيات است.
آنچه كه توليد مدل‌گرا (Model Driven Development) ناميده مي‌شود، كه بر پايه سطح تجرد بالاتر و استفادة بيشتري از توليد خودكار كد نسبت به روش‌هاي سنتي قرار دارد، اثر قابل توجه خود در بهبود كيفيت نرم‌افزار و بهره‌وري توليد نشان داده است. از آنجاييكه نقش زبان مدل‌سازي براي موفقيت MDD بسيار مهم است، يك تجديد نظر عمده در زبان استاندارد UML انجام شده است كه منجر به عرضه UML 2.0 گرديده است. درعين حال كه چندين قابليت جديد مدل‌سازي اضافه شده است – مانند قابليت بيان دقيق‌‌تر معماري نرم‌افزار - خصوصيت غالب اين بازبيني عمده، زياد كرد دقت قابليت تعريف زبان است كه سطح بالاتري از خودكارسازي را فراهم مي‌كند. در ادامه شرح خواهيم داد كه UML2.0 چگونه به اين موارد دست يافته است و ساير جنبه‌هاي مهم آنرا نيز بيان خواهيم كرد.