تاقبل از دهه ۹۰ افرادي از قبيل بوچ ، يوردان ، رامبا ، كد ، جانسن ، ملو ، مارتين ، اورل ، هندرسون و ... ديدگاههاي مختلف و راه حلهاي مختلفي را در اين خصوص ارائه كردند. در اوايل دهه ۹۰ ميلادي و در ادامه اين مباحث به نقاط مشترك خوبي نزديك شدند. در اين دهه روشهاي بوچ و رامبا متداولتر شدند و در نهايت در سال ۱۹۹۵ ميلادي بوچ و رامبا شروع به تركيب روشهاي خود نمودند و UML يا زبان مدل سازي يكپارچه (Unfied Modeling Languag e ) ايجاد شد. بعد از مدتي جاكبسن نيز به اين گروه پيوست و روشهاي آنها در كليه محافل شناخته شده و مشهور شد.

بالاخره در سال 1997 روايت 1.1 زبان UML به گروه مديريت شيء براي استانداردسازي ارائه شد و مورد قبول اين گروه قرار گرفت. در نهايت UML2.0 تحت بررسي OMG آخرين نسخه زبان مدلسازي يكپارچه ميباشد. جهت كسب اطلاعات بيشتر به www.omg.org/uml مراجعه كنيد.